Een opgeruimd humeur
Vandaag heb ik besloten dat het tijd is voor een nieuwe uitdaging: ik ga op zoek naar mijn droombaan. Waar ik me over verbaas is de overvloed aan algemene (lees onduidelijke!) termen die opgesomd worden in vacatureteksten. Om nog maar te zwijgen over vreemde vereisten als autonoom en een opgeruimd humeur. Wat is in hemelsnaam een opgeruimd humeur?! Ja, ik weet het wel, maar zeg dan gewoon dat je het liefst iemand in dienst neemt die vrolijk is. Maar ja, welke werkgever wil dan ook een chagrijnige werknemer?

Het lijkt wel of werkgevers elkaars vacatureteksten overnemen. Alsof een vacaturetekst niet compleet is zonder ‘flexibel’ of ‘proactief’ te noemen. Dat kan anders, en moet anders, volgens mij!

Enkele suggesties…
We zoeken iemand die het geen probleem vindt om lange dagen te draaien.
Je kunt goed samenwerken met collega’s.
Je kunt je goed aanpassen in verschillende situaties.
Soms krijg je een spoedopdracht. Wij vinden het belangrijk dat je daarmee kunt omgaan.
Je kunt bij ons gebruikmaken van een OV-jaarkaart en een fietsregeling. Ook geven wij een eindejaarsuitkering van 8%.

En nu nog mijn droombaan vinden!

Waarom is de verwisseling van Osama en Obama logisch?
De namen Osama en Obama verwissel je makkelijk. Natuurlijk omdat er maar één letter verschil in zit en de uitspraak lijkt ook erg op elkaar. Toch is er nog een belangrijkere reden: priming. Priming is het sneller herkennen van woorden als je deze eerder bent tegengekomen. Als je het bijvoorbeeld de hele dag over financiële zaken hebt, dan zul je woorden als ‘bank’ en ‘geld’ eerder herkennen. Dit kan eerder tot verspreking leiden als de woorden op elkaar lijken zoals Osama en Obama. Ook zijn het twee mannen die beiden in het nieuws staan. Daarnaast helpt het dat de twee woorden tot dezelfde woordcategorie horen: Het zijn allebei eigennamen. Normaal gesproken is dit juist goed voor communiceren: het kost minder moeite om op woorden te komen. In dit geval misschien wel een beetje pijnlijk…

Waarom twitter ik dan?
Buiten al die onzin, heeft Twitter zijn eigen taal. En tja, ik houd van taal in al zijn variaties. Na wat rondkijken zie je dat Twitter zijn eigen woorden heeft, en soms zelfs een eigen grammatica.

De twitterwoorden
De meest bekende woorden zijn natuurlijk tweet (het bericht van 140 karakters), tweeps (de twitteraars), hashtag (hekje) en RT (retweet).
Daarnaast kun je erg gemakkelijk worden afleiden van ‘twitter’ zoals twibattical (periode van niet-twitteren), twilliciteren (solliciteren via twitter) en twinterview (interview via twitter).

Of ik word aangestoken door het twittervirus? Of is het twirus???

Nee, de wegen hebben het niet koud. Maar er wordt wel iets bedekt, namelijk de betekenis van ‘vermindering’, ‘verlaging’ of ‘beperking’. Een snelheidsdeken is namelijk een beperking van de maximumsnelheid op snelwegen door gladheid, sneeuw of ijzel. Het is in wezen dus gewoon een snelheidsbeperking.

Waarom zeggen we dat dan gewoon niet? Heel simpel: omdat mensen niet graag beperkt worden in hun gedrag. De term deken is beschermend en verzachtend , terwijl beperking een negatieve klank heeft. En dat laatste klinkt niet populair, vooral nu er plannen zijn om de snelheid te verhogen naar 130 km per uur.

Kortom: weer een mooi staaltje betutteling.
We dekken het toe met de mantel der liefde, eh.. ik bedoel met een snelheidsdeken.

Nu mijn zus zwanger is wordt er over een voornaam nagedacht. En dat je er goed over moet na worden gedacht is belangrijk. Je moet namelijk met veel factoren rekening houden. Zo wil je niet dat je kind bij tien andere kinderen in de klas komt die ook Sophie of Lucas heten. Daarnaast roepen namen bepaalde verwachtingen op. Van een Roderik en Anne-Fleur wordt een andere toekomst verwacht dan van een Jeffrey en Kimberley. Uit onderzoek is bijvoorbeeld gebleken dat docenten een hogere intelligentie en status toekennen aan elitaire namen. En dan is er nog het zogenaamde name-letter-effect: Onbewust hebben we een voorkeur voor dingen die met dezelfde letter beginnen als onze naam. Ab werkt dus eerder bij Albert Heijn en Karel bij Konmar.

Hoewel er geen keuze kan worden gemaakt voor achternamen, hebben zij ook meer invloed dan je zou denken. Je kunt het niet zondermeer stellen, maar je naam kan een voorteken zijn voor je beroep. Zo is er in Nijmegen een vishandel die geleid wordt door de familie Graat en een tandarts Auw.

En als laatste, de combinatie van je voornaam en achternaam. Als je ze achterelkaar zet kun je namelijk rare combinaties maken. Denk aan Beau ter Ham, Sytze Vliegen, Riet Suiker en Peter Selie…

Tot mijn verbazing zijn er ook mensen gek op het gebruik van hoofdletters. Vandaag is het namelijk INTERNATIONAL CAPS LOCK DAY (en zie ook twitter). Ja, er is overal wel een dag voor verzonnen…

Maar om terug te komen op mijn vraag: tekst in hoofdletters komt SCHREEUWERIG over. Naast de irritatie is het ook moeilijker te lezen. Dit komt omdat je tijdens het lezen de staartjes omlaag en de stokjes omhoog mist. Daarmee bedoel ik bijvoorbeeld het streepje van de letter /k/ die boven de rest van de letters uitsteekt. Kortom, het is geen feest voor mij vandaag.

De bekendste acrostichon is ons volkslied waarbij de eerste letters van elk couplet ook de naam WILLEM VAN NASSOV vormen.
En er is ook nog een leuke van Arnold Schwarzenegger:

Hij beweerde zelf dat het toeval was…

Mijn eerste reactie was positief. Natuurlijk moeten producten begrijpelijk worden gemaakt voor klanten. Vooral na negatieve berichten in de financiële wereld waarbij polissen zo complex waren dat niemand eigenlijk wist waarvoor hij tekende. Maar toen ik las dat ‘hypothecaire lening’ wordt vervangen door ’lening’ begon ik mijn twijfels te krijgen. Je kunt namelijk ook doorslaan in de versimpeling van een tekst. Laat het duidelijk wezen dat een ‘hypothecaire lening’ niet zomaar een lening is. Die koppeling aan de hypotheek maakt het een heel ander product. Daarbij moet je er niet vanuit gaan dat klanten echt het niveau van Jip en Janneke hebben. En nee, ze hebben ook niet het niveau van Einstein.

ABN Amro zal dus een middenweg moeten vinden. Belangrijk daarbij is inderdaad de begrijpelijkheid, maar daarbij moet de inhoud niet in het geding komen. Ook zou het aan te raden zijn om juist minder vanuit de bank te schrijven en meer meedenken met de klant, en de samenhang in de tekst duidelijk te maken.

Een andere kanshebber is natuurlijk het zeilmeisje.
En het moet niet gekker worden: de damschreeuwer en de aswolk…

Nu is er wel iets bijzonders aan het werkwoord lopen. Het geeft namelijk geen eindpunt aan, en geloof me, daar heb ik echt wel behoefte aan.
“Ik loop de Vierdaagse.”
“Ik loop naar huis.”
Deze zin zegt niets over het daadwerkelijk uitlopen van de Vierdaagse; ik zou zomaar een gedeelte kunnen lopen (al ben ik dat niet van plan). Terwijl de tweede zin wel een duidelijk eindpunt aangeeft. Zijn er daarom een groot aantal uitvallers tijdens de Vierdaagse?

Nu zijn werkwoorden van beweging sowieso aparte gevallen. Bij het ene werkwoord verandert de betekenis van de zin als je een lijdend voorwerp toevoegt en bij de ander niet:
“Ik loop”
“Ik loop de Vierdaagse”
“Ik smelt” (Ja het wordt warm de eerste wandeldag…)
“Ik smelt de boter”
Wat maakt het verschil? Smelten is een ergatief werkwoord en lopen niet. Een ergatief is een constructie waarbij een voorwerp de de functie van het onderwerp overneemt: ik smelt, de boter smelt. Hier is dus ook geen sprake van een dader. En vergelijk dat maar eens met: ik loop. Daar ben ik toch echt de ‘dader’.

Kortom: Het Nederlands is de schuld van het aantal uitvallers en echt we moeten het ook nog eens allemaal zelf doen tijdens de Vierdaagse…
Het ligt allemaal aan onze taal!